Υπνοβασία

Ξύπνησα το βαθύ μου ύπνο και έλειπες
Λαθρεπιβάτης των ονείρων μου χωρίς μοίρα
Είναι σκληρό να θαρρείς πως έχω ξεχάσει τα γέλια του χειμώνα.

Σηκώθηκα αργά δίχως άνεση
Ο ήλιος μούντος,στεγνός,άχαρος
Το φως της ζωής το πήρες μαζί σου.

Έκανα το χρέος μου σαν τακτικός άνθρωπος
Περίμενα,έπαιξα,έχασα...
Όπως έπρεπε έγιναν όλα.

Μένω και συνεχίζω χωρίς όραμα
Λέξεις,σκέψεις και αποφάσεις άλλων με κυβερνάνε
Χρόνια τώρα θεατής στο έργο του μυαλού μου.

Δε μπορείς ή μήπως πάλι ναι;
Φοβάσαι ή έχεις χάσει το δρόμο σου;
Περπατάς τα βήματά σου ή ακολουθείς τη νέμεση;
Με βλέπεις που κλαίω;
Με ακούς που φωνάζω;
Με νιώθεις που ραγίζω;
Είσαι εδώ ή μιλώ με σκιές;
Όταν φτάσεις στην κόλαση κοίτα γύρω σου
Είμαι εδώ και σε περιμένω...

Απόσπασμα

"Βγήκε από το αμάξι του και στάθηκε κοντά στον γκρεμό. Όπως κάθε φορά δοκίμαζε τα όρια του. Η μαγεία της πόλης κάτω του τον καλούσε κοντά του. Τον φώναζε με τη λάγνα φωνή της, τον προκαλούσε να κάνει ακόμα εκείνο το ένα βήμα που τους χώριζε. Κάθε φορά κάποιο απομεινάρι λογικής μέσα του τον κρατούσε. Ίσως η ελπίδα ότι εκείνη θα γύριζε, ίσως η δειλία του να πέσει, ίσως ο φόβος του σωματικού πόνου που θα ένιωθε όταν το σάπιο κορμί του θα τσακιζόταν στα βράχια. Αλλά αυτό το βράδυ, αυτές οι φωνές μέσα του είχαν πάει ταξίδι. Δεν σκεφτόταν τίποτα πια από αυτά. «Λες και θα λείψω σε κανένα αν απόψε το κάνω» σκέφτηκε. Δεν ήθελε άλλο να νιώθει έτσι. Ήθελε να τελειώνει με όλα αυτά τα μάταια βάσανά του. Ήθελε να δει μια τελευταία φορά το χαμόγελό της, να χαϊδέψει τα μαλλιά της και να την αγκαλιάσει. Το ήθελε τόσο πολύ που το φώναζε μέσα του με όλη του την ψυχή. Τα μάτια της. Τίποτα δε μπορούσε να σβήσει τη φλόγα τους. Μια φλόγα αλλιώτικη, δυνατή και ασταμάτητη. Έκαιγε τα δάκρυα του, τα εξάτμιζε. Όχι, τίποτα δεν μπορούσε να τη σταματήσει. Αγέρωχη και αδίστακτη έκαιγε στον χρόνο δίνοντας άλλον ορισμό στο πέρασμά του. Ήταν αυτή η φλόγα που τον τράβηξε κοντά της. Αχόρταγη και ακατάπαυστη έπινε τη ζωή του, μια ακόμα ζωή θυσία στο βωμό της. Το ήξερε από την πρώτη στιγμή, μια φωνούλα ψυθίριζε μέσα του: «Αυτή η φλόγα θα είναι η καταστροφή σου». Όμως καταστροφή με καταστροφή διαφέρει. Είναι εκείνο το συναίσθημα που έχουμε όλοι κρυμμένο μέσα μας. Το ξέρουμε, το βλέπουμε, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Κι όμως δε σταματάμε αν δεν καούμε στη φλόγα, αν δεν γίνουμε κι εμείς εκείνο το κομμάτι κάρβουνο που αν και νομίζουμε πως είναι κάτι διαφορετικό, κάτι ξεχωριστό και κάτι ουσιαστικό που θα σβήσει για πάντα τη δίψα της. Ξεγελούσε τον εαυτό του μ’ αυτές τις σκέψεις. Ένιωθε δυνατός, ικανός να συνεχίσει να δίνει, να συνεχίσει να αφήνεται. Αν και η μορφή της είχε αρχίσει να γίνεται σκιά του χρόνου, αν και τα φιλιά της δεν τα ένιωθε πια στα χείλη του, τι και αν το σώμα του είχε διώξει τα σημάδια της από πάνω του. Η φλόγα δεν σκόπευε να φύγει. Ήταν η μόνη ανάμνησή του, η καθολική και αργή τιμωρία του. Ποιόν προσπαθούσε να ξεγελάσει; Κανένας δεν είχε ξεφύγει από τη μανία της. Γιατί να ξεχώριζε εκείνος; Τι τον ξεχώριζε; Τι του έδινε κουράγιο να συνεχίσει να ελπίζει; Η φλόγα δεν είχε ψυχή και η ψυχή του είχε πεθάνει. Το ένιωθε αλλά δεν το καταλάβαινε. Το κρύο μέσα του ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. Παράξενο πως η φλόγα δυνάμωνε το κρύο, πως πάγωνε κάθε σημάδι λογικής που του είχε απομείνει. Τίποτα δεν λογάριαζε και τίποτα δεν ποθούσε. Είχε μείνει αιώνιος αιχμάλωτος στη φλόγα των ματιών της."

Εκλογές στη Χώρα του Παραλόγου

Εκλογές στην Ελλάδα.Ξανά...Για μια ακόμα φορά καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε πράσινους,μπλέ,κόκκινους,πορτοκαλί,μωβ και λοιπούς χρωμματικούς συνδιασμούς τον πιο κατάλληλο για την διακυβέρνηση της χώρας μας.Για μια ακόμα φορά θα γεμίσουν οι πλατείες με φιλόδοξους μελλοντικούς άρχοντες,με αφίσες και φυλλάδια,με κομματικά στελέχη και μη που φανατίζονται υπερ του ενός ή του άλλου και με μεγάλα όμορφα λογάκια που όπως πάντα θα μπαίνουν απο το ένα και θα βγαίνουν απο το άλλο...

Έχουμε ποτέ σκεφτεί όμως πόσο μάταια είναι όλα αυτα;Ναι κάθε τέσσερα χρόνια συμμετέχουμε στη δημοκρατία μας και δίνουμε την περιβόητη πια λαική εντολή είτε στον ένα είτε στον άλλο και μετά κοιμόμαστε άλλα τέσσερα χρονάκια μέχρι να μας ξαναξυπνήσουν και πάλι από την αρχή.Στο ενδιάμεσο μας ρωτάει κανείς τη γνώμη μας;Αν θέλουμε αυτόν τον υπουργό ή αυτή την απόφαση για το τάδε θέμα ή αν είμαστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση του κράτους μας;Όχι.Το μόνο που κάνουμε δημοκρατικά πάντα είναι να ψηφίζουμε τον υποψήφιο της αρεσκείας μας (βλ. και του ρουσφετιού που μας έχει υποσχεθεί)και απο κει πάνε κι άλλοι.

Δεν είναι λίγο υποκρισία να διαμαρτυρόμαστε μετά που τίποτα δε μας αρέσει;Δεν είναι να γελάει κανείς όταν όλοι παραδεχόμαστε άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο ότι είναι όλοι ίδιοι και κάθε φορά ψηφίζουμε τα ίδια και τα ίδια;Όχι ότι έχουμε και επιλογές βέβαια.Λίγη περισσότερη σκέψη απο μας πριν αλλά και μετά την ψήφο μας,λίγη περισσότερη ευαισθησία και αγάπη για το καλό της χώρας μας από τους πολιτικούς,λίγη περισσότερη ευθύνη από τον κάθε Έλληνα ξεχωριστά και θα άλλαζαν πολλά στην πολιτική σκηνή της χώρας μας.Ή μήπως τελικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας και καλά παθαίνουμε ότι παθαίνουμε;Μήπως έχουμε διαφθαρεί τόσο πολύ που δεν υπάρχει πια ελπίδα για αλλαγή και πρόοδο;Μήπως τελικά χρειαζόμαστε άλλο πολίτευμα και όχι αυτό το τόσο όμορφο φαινομενικά πολίτευμα που έχουμε;Καλές εκλογές να έχουμε,καλά βολέματα μετά τις εκλογές και καλά να πάθουμε γιατί σε τελική ανάλυση το αξίζουμε.