Live your myth in Greece!

Τεστ τεστ ένα δύο..

Ok είναι 27 Μαρτίου 2016 και ζω ακόμα. Το 2016 δεν θα είναι καλή χρονιά. Πέραν των διάσημων νεκρών (...) το 2016 έχει τρομοκρατία, πρόσφυγες, πόλεμο και πολλά ακόμα που δείχνουν πως δεν θα είναι μια εύκολη χρονιά σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε προσωπικό επίπεδο και πάλι δεν είναι εύκολα τα πράγματα, αν και φτου φτου σκόρδα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Πάντα μπορούμε και χειρότερα.

Παρόλα αυτά, σήμερα ξεκινά η θερινή ώρα πράγμα που σημαίνει πως σε λίγο θα ξεκινήσει και η άνοιξη, όχι πως είχαμε και τόσο βαρύ χειμώνα στην Αθήνα φέτος, αλλά τουλάχιστον θα έχει πιο πολύ θεραπευτικό ήλιο που τόσο χρειαζόμαστε. Επίσης χρειαζόμαστε αλλαγή διάθεσης και περισσότερες δουλειές αλλά δεν το βλέπω να γίνεται αυτό ούτε το 2016. Γιατί είναι τόσο δύσκολο αυτό; Μα γιατί ο κόσμος δεν έχει λεφτά να ξοδέψει. Και γιατί δεν έχει λεφτά ο κόσμος; Μα γιατί δεν έχει δουλειά! Και γιατί δεν έχει δουλειά ο κόσμος; Μα γιατί δεν ξοδεύει κανένας λεφτά! Και συνεχίζει αυτός ο κύκλος χωρίς να σταματάει..

Αλλά είπαμε θετική διάθεση, μεγαλώνει η μέρα, περισσότερος ήλιος.. Αν το σκεφτείς καλά, ο ήλιος είναι η μοναδική πια πολυτέλεια που έχεις στην Ελλάδα. Μα οι παραλίες; Ναι άμα μπορείς να φτάσεις μέχρι την παραλία και άμα έχεις να πληρώσεις την είσοδο... Μα τα όμορφα βουνά μας; Ναι άμα δεν χρειάζεσαι το κτελ (κι άμα πηγαίνει δηλαδή κτελ μέχρι εκεί που θες να πας εκδρομή, γιατί χωρίς δικό σου μέσο άστα να πάνε). Μα οι Έλληνες που είναι ανοιχτόκαρδοι και φιλόξενοι; Χμμ.. ναι σίγουρα κάποτε ήταν ανοιχτόκαρδοι και φιλόξενοι. Τώρα έχουν αλλάξει χαρακτήρα και συμπεριφορά.. Ίσως έτσι ήμασταν πάντα και το κρύβαμε, ίσως έτσι γίναμε στην πορεία. Το θέμα είναι πως δεν αλλάζουμε.

Οπότε ήλιος και μόνο ήλιος. Δε ξέρω αν θα είναι αρκετός από μόνος του να με κρατήσει κι άλλο εδώ. Κάποτε έλεγα σιγά μην φύγω ποτέ από την πιο ωραία χώρα του κόσμου. Μετά μεγάλωσα. Πλέον θέλω άλλα πράγματα στη ζωή μου και αν μπορώ να τα βρω κάπου όπου δεν θα έχει ήλιο αλλά θα έχει σεβασμό, ίσα διακαιώματα, ασφάλεια, ποιότητα ζωής ε τότε ναι ας μην έχει και ήλιο. Ας βρέχει όλη μέρα. Ας χιονίζει. Γιατί μπορεί να νιώθεις υγεία και ευεξία στον ήλιο αλλά μόλις συννεφιάσει γυρίζεις στην σκληρή πραγματικότητα του τίποτα, του άγχους, της αβεβαιότητας, του πότε θα ξαναβγεί ο ήλιος.

Ευχάριστες σκέψεις δε λέω...Ας βγω στον ήλιο να αλλάξω διάθεση και μετά συνεχίζω να αγνοώ τα προβλήματα μου με περισσότερη ένταση. Εξάλλου όσο θα φτιάχνει ο καιρός και θα γίνονται καλύτερες οι μέρες μπροστά μας, τόσο λιγότερο θα μας απασχολούν όλα αυτά.

Καλωσήρθες άνοιξη, γειά σου ήλιε.

Έλληνα, Τελικά τι θέλεις;

-Τα λεφτά μου. Τη σύνταξή μου, το μισθό μου. Αυτά που μου μείωσαν κι ακόμα παραπάνω.
-Και που θα τα βρει το κράτος να στα δώσει;
-Δεν ξέρω. Από τις μίζες που έπαιρναν τα λαμόγια.
-Ναι, αλλά οι μισθοί σου και οι συντάξεις σου είναι το μεγαλύτερο κομμάτι στον προϋπολογισμό. Κι όλες τις εισπράξεις να σου δώσουν πάλι δε φτάνουν. Από που θα στα δώσουν;
-Να μαζέψουν φόρους.
-Κι άλλους;
-Ναι από εκείνους που τα έχουν.
-Μα εκείνοι που τα έχουν έφυγαν. Εσύ δεν αποφάσισες ότι θες την Ευρώπη που επιτρέπεται να πηγαίνει όπου θέλει ο καθένας τα λεφτά του;
-Τότε να φορολογήσουν τις τράπεζες.
-Μα οι τράπεζες έχουν ζημιές. Θα φορολογήσεις τις ζημιές;
-Ναι αλλά πιο πριν είχαν κέρδη.
-θέλεις να φορολογήσουν τα κέρδη που είχαν πριν 2 χρόνια;
-Ναι
-Μα αν συμβεί αυτό, οι τράπεζες θα γράψουν μεγαλύτερες ζημιές
-Και τι με νοιάζει εμένα;
-Εσύ δε μου είπες ότι θες να μείνεις στο ευρώ;
-Ναι
-Οπότε πως θα μείνεις στο ευρώ αν δεν έχεις τράπεζες;
-Να τις πάρει το κράτος
-Και μετά; Θα φορολογεί το κράτος τον εαυτό του; Ή θα φορτωθεί τις ζημιές αυξάνοντας το έλλειμμα;
-Να μου δώσουν τα λεφτά οι Ευρωπαίοι
-Μα εσύ δεν είπες ότι δε θες Μνημόνιο;
-Ναι, δε θέλω με τίποτα
-Δηλαδή θες να μείνεις στο ευρώ αλλά χωρίς Μνημόνιο
-Ακριβώς!
-Δηλαδή θες να μείνεις στο ευρώ και στην Ευρωζώνη αλλά με τους δικούς σου όρους
-Ναι, να μείνω όπως θέλω εγώ.
-Οπότε μου λες ότι εσύ θα αποφασίζεις πόσα λεφτά θες, ας πούμε αποφασίζεις ότι θα δώσεις αυξήσεις 20% στις συντάξεις και οι Ευρωπαίοι θα καταβάλλουν τα ποσά, σωστά;
-Ναι.δηλαδή όχι. Να σου πω! Δεν είναι δυνατόν να ζήσω με 150 ευρώ. Θα πεθάνω.
-Και τι λύση προτείνεις;
-Αμάν με το ευρώ. Εθνικό νόμισμα. Δραχμή.
-Δραχμή λοιπόν. Οπότε με μια υποτίμηση θα γίνεις φθηνός σωστά;
-Απολύτως. Θα γίνω ανταγωνιστικός.
-Σε τι;
-Τι εννοείς σε τι;
-Εννοώ ότι αν έχεις ένα προϊόν που θα το πουλήσεις φθηνά σε δραχμές γιατί δεν το πουλάς φθηνά σε ευρώ;
-Γιατί δε με αφήνουν
-Ποιοι;
-Οι ξένοι.
-Μα υποτίθεται ότι τώρα έχεις ανοικτά σύνορα στην Ευρώπη. Γι′ αυτό μπήκες: για να πουλάς ότι θες σε όλη την Ευρώπη.
-Δεν εννοούσα αυτό. Εννοούσα ότι αν έχω δραχμή θα έρχονται εδώ οι ξένοι για διακοπές γιατί θα είμαι φθηνός.
-Μα έτσι θα σου αφήνουν λιγότερα ευρώ. Αφού θα είσαι φθηνότερος
-Ναι αλλά θα έρχονται περισσότεροι
-Και γιατί δεν έρχονται τώρα;
-Γιατί είμαι ακριβός
-Και γιατί δε ρίχνεις τις τιμές;
-Μα δεν μπορώ. Δεν με αφήνει η φορολογία.
-Μα η φορολογία σου με τη δραχμή θα αυξηθεί, αφού θα αυξηθεί ο πληθωρισμός, το κράτος θα ζητά ολοένα και περισσότερα.
-Ναι. Θα είμαι όμως ανεξάρτητος.
-Από ποιους;
-Από τους ξένους. Με ελέγχουν με το ευρώ.
-Και με τη δραχμή θα είσαι ανεξάρτητος; Πως; Αφού η ισοτιμία της δραχμής πάλι από “ξένους” όπως λες θα ελέγχεται!
-Δηλαδή;
-Δεν υπάρχει νόμισμα που να μην έχει μια ισοτιμία. Αν θες μπανάνες κάνεις τις δραχμές σου ευρώ ή δολάρια και αγοράζεις μπανάνες! Ή πετρέλαιο, ή φάρμακα. Σου θυμίζω ότι ο Σόρος με τα συναλλάγματα παίζει και ξετινάζει τις χώρες!
-Δηλαδή μου λες ότι άμα πάω στη δραχμή θα θυμηθώ τις μέρες που ο κάθε τυχάρπαστος κατέστρεφε ολόκληρες χώρες παίζοντας με την ισοτιμία;
-Ναι.
-Καλά μένω στο ευρώ. Αλλά χωρίς Μνημόνιο.
-Πως θα το καταφέρεις αυτό;
-Θ α το επαναδιαπραγματευθώ.
-Πως; Αφού δεν έχεις ακόμα ορίσει διαπραγματευτές.
-Θα κάνω εκλογές
-Και με ποιο πρόγραμμα; Τι θα προτείνεις; Έχεις εθνικό σχέδιο διαπραγμάτευσης; Έχεις δηλαδή ένα εθνικό “αντι-μνημόνιο’;
-Όχι.
-Οπότε;
-Αει παράτα μας. Δεν ξέρεις τι λες.

Για σένα,ακούς;

Είσαι μια μουσική που μόνο εγώ μπορώ να ακούω
Είσαι μια νύχτα μόνο για το δικό μου φεγγάρι
Είσαι όλα αυτά που θέλω να γίνω για μένα
Είσαι εκεί έξω κι όμως είσαι πάντα μέσα μου
Όσο κι αν θέλω να σε δω τόσο το αναβάλω
Είσαι η αρχή και ο προορισμός μου, μόνο που το ταξίδι μόλις άρχισε
Μείνε εκεί έξω που είσαι,
έρχομαι...

Εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να αντέξεις την ελληνική ΤιΒι;

Η αλήθεια είναι πως ύπαρχει πολύ σαβούρα στην ελληνική τηλεόραση. Όχι μόνο απο μεριάς προγραμμάτων και εκπομπών αλλά και απο μεριάς διαφημίσεων. Φυσικά υπάρχουν και μερικές έξυπνες εξαιρέσεις όπως πχ αυτό:


που αν και παλιό ακόμα το θυμάμαι και χαμογελάω

Έτσι λοιπόν χαμογέλασα ξανά όταν είδα 2 φοβερές διαφημίσεις που μάλιστα ήταν η μια μετά την άλλη έτσι για να μην έχεις χρόνο να συνέλθεις χιχιχι!

Σε ελληνικό λοιπόν κανάλι διαφημίζουν το σήριαλ Nurse Jackie όπου βλέπεις την νοσοκόμα ξαπλωμένη στο πάτωμα να κουνάει ένα μπουκάλι χάπια που κρατάει. Και πέφτει το σλόγκαν...

"Για να αντέξει το εθνικό σύστημα υγείας, αυτή η νοσοκόμα είναι μονίμως ανεβασμένη στα ουράνια"

για να νιώσεις την υπέροχη ειρωνεία της ατάκας,το σήριαλ διαπραγματεύεται μια νοσοκόμα που έχει θεματάκια με ναρκωτικά κάπου στο αμέρικα και το συνδιάζει με το ελληνικό "Ε.Σ.Υ."!Απλά πανέξυπνο!

Στο καπάκι βλέπω στο ίδιο υπέροχο κανάλι σχεδόν σε κατάσταση "όχι δεν είδα αυτό που μόλις είδα" το νέο trailer του επίσης λατρεμένου csi las vegas: Οι αγαπημένοι μου πρωταγωνιστές σε εναλλαγές σκηνών που όλες είναι κοντινά πλάνα και όλοι είναι στεναχωρημένοι. Και πέφτει η ατάκα

"Είναι όλοι στεναχωρημένοι γιατί τους ανάγκασαν να δουλεύουν και σάβατο και κυριακή...."

Φοβερή ιδέα έτσι; Μπράβο σε όποιον έκανε τα 2 σποτάκια. Εκτός του ότι με παρακίνησαν να θέλω να δω τα συγκεκριμένα σήριαλ (οκ το ένα γιατί το άλλο το έχω δει) είναι και πολύ έξυπνα. Αυτό έχω να πω μόνο, εύγε!

The Bold and the Beautiful

Ένα από τα τελευταία πρόσφατα βράδια που δεν είχα είχα ύπνο χάζευα την τηλεόραση και το γνωστό κρατικό σαλονικιό κανάλι έπαιζε την πολυλατρεμένη (98% ειρωνεία 2%πικρή αλήθεια) σειρά "Τόλμη και γοητεία" 'η αλλιώς "The Bold and the beautiful" που λεν και στο χωριό μου.

Δεν το παρακολούθησα ποτέ -ευτυχώς αυτή η σειρά μου ξέφυγε!- αλλά από τα λίγα που ξέρω παραξενεύτηκα με τα λίγα που είδα.Ξέρω ότι υπάρχει μια μεγάλη οικογένεια οι γνωστοί Forrester που έχουν λύσει το βιοποριστικό τους πρόβλημα και όλη μέρα ή θα αγαπιούνται (μεταξύ τους με όλους τους συνδιασμούς) ή θα καταστρώνουν σχέδια για να αγαπηθούν με τους αλλους μισούς που ήδη αγαπιούνται μεταξύ τους.

Το μέγα τεκνό/τζόβενο πια της σειράς είναι ο Ridge Forrester. Μεγάαααλο αλάνι.. Από την αρχή της σειράς το μακρινό 1987 (!) έχει δύο γυναίκες που τις παντρεύεται και τις χωρίζει ανάλογα με την θέση της σελήνης.

Σελήνη 2 ημερών παντρεύομαι την Taylor.
Σελήνη 6 ημερών χωρίζω την Taylor.
Σελήνη 12 ημερών γνωρίζω τον ερώτα στα μάτια της γυναίκας του πατέρα μου/του αδερφού μου/του κουνιάδου μου/(είχε πάρει και όλο το σοι η άτιμη!)Brooke.
Σελήνη 14 ημερών παντρεύομαι την Brooke.
Σελήνη 18 ημερών χωρίζω και κλαίγομαι στη μάνα μου που πάντα ήθελε να με δει να καταλήγω με την Taylor.
Νέα σελήνη παντρεύομαι την Taylor και πάει λέγοντας...

Δε θέλω να το κακολογίσω το εργάκι είχε και διάφορα άλλα να συμβαίνουν εκτός από τα παντρολογήματα..Φόνους, οικονομικά σκάνδαλα, παιδιά που ήταν του εραστή και όχι του πατέρα, απαγωγές, εκβιασμούς..από όλα έχει δε λέω. Αυτό όμως που μου κίνησε την περιέργεια και είπα να το ψάξω είναι μια απλή ερώτηση...

Πόσους γάμους έκανε ο εραστής/μπήχτης Ridge Forrester?

Κάθεσαι;;;Η απάντηση....(τύμπανα κτλ κτλ)... 14! Λέω δε γίνεται τόσο σουξέ έχει ο γλυκοτσούτσουνος;;Πρέπει να το ψάξω κιάλλο..Απο τους 14 γάμους λοιπόν έχουμε:

2 με την Caroline Spencer (ούτε ξέρω ποιά είνα αυτή)
5 με την Taylor Hamilton
7 με την Brooke Logan

Με πηγή την μεγάλη κοτσομπόλα του ιντερνετ φυσικά την wikipedia.. βλ.http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_weddings_on_The_Bold_and_the_Beautiful
Κι ενώ έχω μείνει σοκαρισμένη με το νούμερο, παρατηρώ και κάτι ακόμα και μένω...πάνω πάνω λέει ξεκάθαρα "This is an incomplete list. Some weddings are not entered on the list."

Άρα 14 γάμους τουλάχιστον;;Jesus!Άλλη δουλειά δεν έχει φαίνεται όλη μέρα παντρολογιέται αυτός!Και καλά να είσαι υπερ του γάμου κτλ κτλ....
Ρε τραγικέ άνθρωπε!Ρε καραγκιόζη με το tuxedo!Ρε σκατόβλαχε του hollywood...

Πόσο μαλ@@@@ς πρέπει να είσαι για να παντρευτείς 7 φορές την ίδια γυναίκα;!
Επίσης το ίδιο ισχύει και για την άλλη με την 5άρα,μη ξεχνιόμαστε..

Βέβαια δε λέω και αυτή η Brooke Logan καλή κουφαλίτσα..Έχει παντρευτεί και τον πατέρα Forrester και τους δύο γιους Forrester και ίσως και κανένα ακόμα με το ίδιο επίθετο δε ξέρω δεν το παρακολουθώ κιόλας.Αλλά ρε φίλε κι εσύ 7 φορές; Αφού δε σε θέλει το ρημάδι τι το κουράζεις;Θα μου πεις και τόσοι παπάδες και τόσοι δικηγόροι και τόσα catering πρέπει να ζήσει και τόσος κόσμος..

Το ακόμα πιο απίθανο της υπόθεσης είναι πως τόσα χρόνια πια ακόμα δεν μπορεί να αποφασίσει ποιά απο τις δύο θέλει στην τελική. Θα μου πεις επικριτικέ αναγνώστη σαπουνόπερα είναι και να μην το υπεραναλύω.Οκ δεκτόν. Αλλά εσυ παπ@@@α σεναριογράφε..Τι κόμπλεξ πια κι αυτό;Δεν υπάρχει άλλη γυναίκα στον κόσμο;Μόνο αυτές οι δύο; Και να πω ότι ήταν και όμορφες;; Άντε 10 χρόνια πριν να ήταν. Τώρα που έχει πέσει το βυζί στο πάτωμα και το πατάνε με το Πι τι τους βάζεις να παντρευονται και να χωρίζουν;Κάνε τη μεγάλη ανατροπή και λήξε και το εργάκι με τον πιο κατάλληλο τρόπο: Πέθανε τον Ridge και βάλε τις άλλες δύο να παλέυουν μέχρι τελικής πτώσεως για το ποια θα θαφτεί στα δεξιά του (γιατί βλέπεις αυτή απο τα δεξιά κληρονομεί και το σπίτι στο Μαλιμπού και το εξωχικό στις Αλπεις, ενώ η άλλη απο τα αριστέρα θα πληρώσει και έκτακτη εισφορά για τα ακίνητα)

Έτσι κι εγώ θα έχω να βλέπω κάτι καλύτερο τα βράδια που δεν κλείνει το μάτι και θα μπορέσει να παντρευτεί και κανένας άλλος απο το Forrester-σοι. Για να αποκτήσουμε και καμιά 30αρια απογόνους για να γυριστεί μετά το "The bolder and the beautifuler" με τα παιδιά τους.

Sim City 3000 vs Greece

Παρακολουθώντας ειδήσεις το απόγευμα ( ναι τόσο πολύ βαρέθηκα να σηκωθώ από τον καναπέ μετά τις οικογενειακές ιστορίες :) ) έκανα τρελή σύνδεση με το παρελθόν και θυμήθηκα ένα παλιό, καμμένο αλλά και λατρεμένο παιχνίδι στον υπολογιστή το Sim City 3000!



Για τους μη πιστούς οπαδούς των ηλεκτρονικών παιγνίων, μιλάμε για ένα παιχνίδι εξομοιωτή όπου ο παίκτης είναι ο δήμαρχος μια πόλης την οποία την δημιουργεί από το τίποτα και έχει την πλήρη ευθύνη για τα πάντα: από τα σπίτια που θα φέρουν νέους κατοίκους, τις επιχειρήσεις και τα μαγαζιά μέχρι και τα διοικητικά της πόλης όπως αστυνομία, πυροσβεστική, υγεία, μεταφορές κτλ. (υπάρχει και η επιλογή να διοικήσεις μια ήδη έτοιμη πόλη αλλά έλα τώρα πες την αλήθεια, δεν είναι πιο γαμάτο να ξεκινάς από το μηδέν με χρέη; Like the greek way αδερφέ!)

Στο θέμα μου όμως.. Ξεκινάω από το μηδέν και με το μεγάλο επίπεδο δυσκολίας όπου δεν έχεις τίποτα και χρωστάς 50.000$ έτσι για γούστα. Η μαγεία του παιχνιδιού είναι να φτιάξεις την πόλη των ονείρων σου σε ηλεκτρονική μορφή με bonus το ότι την ονομάζεις κι όπως θέλεις (γιατί τι σόι δήμαρχος είσαι;;) Ξεκινάω λοιπόν με τα δανεικά να χτίσω...Κάνω τις πρώτες γειτονιές, τις πρώτες υπηρεσίες και επιχειρήσεις και τσουπ πάνε τα λεφτά! Αναγκαστικά πήρα κι άλλο δάνειο για να καλύψω τις τρύπες μου αλλά δεν σταμάτησα εκεί. Έκοψα τα πάντα από μορφής εξόδων..Μισθούς, "επιδόματα", φορολογία υπερ των πολιτών για πχ συντήρηση πάρκων, όλο τον προυπολογισμό της παιδείας, της υγείας, της ασφάλειας...

Έχεις αρχίσει να πιάνεις το νόημα του post ε αναγνώστη μου;


Γενικά έκοψα τα πάντα όλα..Οι καλοί μου ηλεκτρονικοί πολίτες επηρρεασμένοι από το ελληνικό φαινόμενοβγήκαν στους δρόμους με πανώ και μου φωνάζανε "μαζί τα φάγαμε".Πικρή αλήθεια κ απόσταγμα σοφίας (για το παιχνίδι σίγουρα για την ζωή δεν παίρνω κι όρκο): Εκεί που αρχίζουν οι τσαμπουκάδες και οι φασαρίες δίνω φουλ χρηματοδότηση στην αστυνομία μου και μόνο και τους άλλους τους αφήνω να "κουρεύονται" Έχω εξασφαλίσει ότι δεν θα έχω έξτρα ζημιές απο τους διαμαρτυρόμενους μέσω της αστυνομίας και μετά τους γράφω κανονικά(και με το νόμο)Δεν πα να χτυπιούνται, να κάνουν καταλήψεις, πορείες κτλ... Δεν ιδρώνει το αυτί μου.

Τα ηλεκτονικά χρόνια περνάνε γρήγορα, ο λαός μου με μισεί φανατικά, κόσμος φεύγει με ελαφρά απο την EviLand (λες και περίμενες να δώσω άλλο όνομα στην πόλη μου κι εσύ τώρα!) και όλη η επικράτεια μου είναι ένα μπάχαλο. Σημαντική διαφορά όμως...Τα ταμεία μου έχουν αρχίσει να γεμίζουν σιγά σιγά...Συγκεκριμένα είδη επιχειρήσεων με βλέπουν σαν γη της επαγγελίας γιατί έχω χαμηλούς και σταθερούς φόρους και φτηνά εργατικά χέρια, έστω αυτά που δεν φεύγουν.

Πρέπει να το πω για να το ξεκαθαρίσω αν με διαβάζεις ακόμα και κάπου χάθηκες..όταν άρχισε το πρόβλημά μου τι έκανα; έκοψα τα πάντα απο τους παντες αλλά δεν πείραξα τους φόρους.ήταν ακριβώς οι ίδιοι απο την αρχή της ιστορίας της EviLand.ΕΠΙΤΗΔΕΣ.κάνω κι ενα ακόμα copy-paste έτσι να το δεις πιο καλά..ΕΠΙΤΗΔΕΣ!Και θα καταλάβεις το γιατί..

Είμαστε στο σημείο όπου τα ταμεία μου έχουν αρχίσει να γεμίζουν αλλά η πόλη μου είναι κάτι σαν την Ελλάδα σήμερα (πες το μην ντρέπεσαι, μπουρδέλο είναι όλοι σφάζονται). Ξεκινά λοιπόν η αναδιάρθωση. Αμέσως πέφτουν χρήματα σε όλες τις δημόσιες μου υπηρεσίες. Σε όλες και μάλιστα καλά χρήματα. Μάνι μάνι οι μισοί εξεγερμένοι μου σταματάνε να τα σπάνε. Τώρα μια μερίδα του πληθυσμού μου έχει χρήματα άρα θέλει νέα μαγαζιά, νέες υπηρεσίες κτλ κτλ. Να σου κάνω και την μετάφραση...νέοι κάτοικοι για μένα....νέοι φόροι (στο ίδιο επίπεδο πάντα)...πιο πολλά λεφτά πάλι στα ταμεία μου...όσο είμαι σε αυτό το στάδιο ανάκαμψης που έρχεται νέος κόσμος να μείνει στην πόλη αυξάνεται ο αριθμός των φορολογούμενων μου.

Έχοντας λοιπόν μια Α άνεση στην πόλη μου και χρήματα στα ταμεία μου και έσοδα κάθε χρόνο αρχίζω να καλοπιάνω τους πολίτες μου. Ότι χατήρι μου ζητάνε.Όχι ρουσφέτια, ότι είναι προς όφελος των πολλών πάντα. Σίγουρα και τώρα γκρινιάζουν κάποιοι αλλά πάρτο χαμπάρι.ΠΑΝΤΑ θα γκρινιάζουν κάποιοι...Εδώ φαίνεται η σημασία σταθερότητας στους φόρους.Ενω ήδη ερχόταν νέος κόσμος όσο θεωρόυσαν την πόλη μου ακριβή τώρα που το χρήμα ρέει άφθονο τρέχουν όλοι σαν τρελοί να έρθουν να ζήσουν στην EviLand γιατί έχω χαμηλούς φόρους!Χωρίς να πειράξω το όριο των φόρων καθόλου. Τώρα φτιάχνω την φήμη μου και ξεχρεώνω και τα δάνεια μου.

Σημαντική διαφορά με την πραγματικότητα: ΔΕΝ πήγε στην τσέπη μου ούτε ένα δολάριο. Αυτό είναι πολύ μεγάλο ζήτημα αλλά και αλλουνού παπά ευαγγέλιο..

Απολογισμός...με 3 ώρες παιχνίδι (ναι το έκαψα πάλι!) όχι μόνο με ξεχρέωσα αλλά 10πλασίασα σε θετικό πρόσημο το ποσό που χρωστούσα και η πόλη μου είναι πανέμορφη!


ΓΑΠ μήπως να παίξεις κι εσύ λίγο Sim City 3000 μπας και δούμε καμία αλλάγη;

*Σημαντικές παρατηρήσεις....
- Το "κόλπο" κόβω όλα μου τα έξοδα,μισθούς κτλ σημαίνει χρεωκοπία
- Πέρασε τουλάχιστον μια ηλεκτονική 20ετία για να αρχίσω να έχω θετικά πρόσημα στον προυπολογισμό μου
- Ο πληθυσμός μου είχε κατακόρυφη πτώση όταν όλοι τρέχαν να φύγουν από το χάος μου αλλά και πάλι όλο και κάτι έμεινε πίσω για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά
-Πέραν ένος στάνταρ ποσού που έδινα κάθε μήνα στα δάνεια δεν είχα καμία συμφωνία με άλλη πόλη.όταν βρήκα ευκαιρία την ακύρωσα χωρίς επιπτώσεις..

Και ξαναλέω....ΓΑΠ;;Sim City;;σκέψου το .

Υστερόγραφο.....
καλές καταλήψεις, καλές απεργίες, καλές συγκρούσεις με τα ματ, καλές περικοπές μισθών....

Failing Greece S03Ep1 και καλή τηλεθέαση....

Love and other drugs

Το κακό που λες με τις ανθρώπινες σχέσεις είναι τελικά ο ανθρώπινος παράγοντας. Θέλοντας και μη σχεδόν πάντα ένας απο τους δύο ,συχνά και οι δύο, καταλήγει με περίεργα συμπτώματα γλυκόπικρης βαριεστημάρας, μη πω μίσους που είναι και βαριά λεξούλα.

Όλοι μα όλοι ψάχνουμε και θέλουμε καταρχήν να μην είμαστε μόνοι μας. Κι όταν μέσα στο χάος που λέγεται ανθρώπινη κοινωνία βρούμε κάτι που μας τραβήξει την προσοχή, εκεί είναι που αρχίζουν τα παιχνίδια..Να μιλήσω ξεκάθαρα;Να το παίξω αδιάφορη;Να το αφήσω το παλιάμπελο γιατί τελικά μετά την πρώτη γυαλάδα είναι μια απο τα ίδια; Όσοι παίζουν με ανοιχτά χαρτιά καταλήγουν να είναι ο "μαλάκας" της υπόθεσης. Είτε απο τη μια είτε απο την άλλη μεριά. Συνήθως δεν γίνομαι ο μαλάκας αλλά τελευταία έχω αρχίσει να νιώθω έτσι. Δεν μου αρέσει να παίζω, ούτε να κρύβομαι πίσω απο λέξεις και τεχνάσματα και μου τη δίνει που θεωρούμαι το καλό παιδί που είναι εκεί πάντα. Δεν είμαι καλό παιδί, δεν με ξέρεις και απο χτες για να το λες αυτό. Άλλο η ευγένεια κι άλλο η μαλακία.

Επιστρέφω στο θέμα μου όμως. Γαμημένες ανθρώπινες σχέσεις. Έχουν μια αρχή και έχουν και ένα τέλος. Το κακό είναι να μπορείς να διακρίνεις τα όρια. Τα κανονικά όρια όχι αυτά που θα ήθελες να βλέπεις. Άμα δεν ξέρεις τι συμβαίνει και δεν μπορείς να καταλάβεις τι παίζει τότε μάλλον παίζεις μόνος σου σε ληγμένο παιχνίδι. Άμα πάλι πιστεύεις ότι έχει ελπίδα, τότε εσύ παίρνεις τα ληγμένα..

Στον έρωτα λέει όλα επιτρέπονται. Ναι όλα,σίγουρα. Άμα πατήσεις επι πτωμάτων για να κερδίσεις κάτι τότε δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ νιώθω πως δεν άξιζε τελικά να το κερδίσω. Η αληθινή μαγεία είναι να κερδίσεις με το σπαθί σου. Με αυτό που πραγματικά είσαι και κάνεις. Με το να σέβεσαι την προσωπικότηκα και τα αισθήματα του άλλου. Με το να είσαι διατεθιμένος ανα πάσα στιγμή να χάσεις. Αν τότε κερδίσεις τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτή τη χαρά. Φυσικά δεν μιλάω για το περιστασιακό σεξ, άνοιξε τα ματάκια σου και δες τον τίτλο που έβαλα. "love".

Αν πεις πως η αγάπη είναι ένα παιχνίδι πόκερ, το σημαντικότερο δεν είναι να κερδίσεις με μιλημένα χαρτιά αλλά το να ξέρεις πότε να πας πάσο. Άμα δεν σε εκτιμάνε σε μια κατάσταση, να ξέρεις πότε να κάνει μεταβολή και να φύγεις. Στην τελική δεν είσαι ο ψυχολόγος του καθενός να τον πάρεις απο το χεράκι και να του ανοίξεις τα μάτια. Λυπάμαι δεν πάει έτσι, όσο καλή πρόθεση και να έχεις. Η μεγάλη μαλακία πάλι εδώ είναι η ειλικρίνεια. Άμα δεν μπορείς να είσαι ειλικρινής με σένα για αρχή δεν θα είσαι ποτέ και απέναντι στον άλλο. Και εκεί του κάνεις χειρότερη ζημιά από το απλό και σταράτο "όχι δεν μου κάνεις". Αυτά είναι που με τσατίζουν πιο πολύ από όλα. Τα ντεμί ντεμί, τα θέλω και δεν θέλω, τα ναι και τα όχι μαζί.

Συμβουλή και απόσταγμα σοφίας, δώσε προσοχή.. Στην αγάπη κερδίζει αυτός που παίζει με ανοιχτά χαρτιά και ξέρει πότε να φύγει. Ένα λογικό διάστημα σου λέω είναι 2 βδομάδες. Μετά τα πάντα είναι ξεκάθαρα αρκεί να ανοίξεις τα στραβά σου να το δεις. Σ'αρέσει δεν σ'αρέσει έτσι είναι. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να σκοντάφτεις σε ανούσιες επαναλήψεις. Τόσοι άνθρωποι εκεί έξω θα βρείς ένα. Κι αν όχι θα πέσεις πολεμώντας με αξιοπρέπεια. Χώρις να συμβιβάζεσαι, χώρις να υποβαθμίζεις τον εαυτό σου, χωρίς να γίνεσαι ο γελοίος μαλάκας που τον σέρνουν απο τη μύτη.

Κι όπως πάντα..σε όποιον αρέσουμε,για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε. Καληνύχτα σου.

Ερώτηση Κρίσεως

Με 2 πτυχία πλέον...έχω την τολμώ να πω αξιόλογη απορία...

Τι σκατά εξειδίκευση χρειάζεται για να ψήνεις τυρόπιτες;;;;;;

I hate my country......

Χαζό, μεταμεσονύκτιο post

Που σταματάει η παράνοια να λέγεται αγάπη;

Που σταματάει η ανάγκη να γίνεται συνήθεια;

Που επιτέλους σταματάει η εξάρτηση από τις αναμνήσεις;

Αθήνα 5 μήνες και κάτι… Το μετρό.

Το μετρό είναι ένα μέσο μεταφοράς με αρκετές ιδιαιτερότητες. Προσπερνώ την κακεντρεχή πρώτη μου σκέψη πως «είναι το μόνο μέσο στην Ελλάδα που έρχεται στην ώρα του» και συνεχίζω. Είναι πολύ βολικό μέσο που μπορείς γρήγορα και άνετα να πας στην δουλειά σου αρκεί να περνά από εκεί κάποια γραμμή του. Ενοχλητικό γεγονός είναι πως κλείνει νωρίς το βράδυ τις καθημερινές και δεν βολεύει για μια «απλή τριτοβραδινή έξοδο». Δεν βαριέσαι κρίση έχουμε ας μείνουμε και λίγο μέσα..

Σπαστικά γεγονότα περί μετρό, Νο1. Όταν έχει κόσμο ΕΧΕΙ κόσμο. Στριμωξίδι και μπόχα άνευ προηγουμένου. Μη σπρώχνεις κυρά μου που να πάω η γυναίνα να βγώ από το παράθυρο; Ναι κύριε μου θα προλάβετε να βγείτε πριν μπούνε οι νέοι επιβάτες γι΄αυτό το λένε και στάση κιόλας, μην σεληνιάζεσαι να μπεις/βγεις πρώτος. Μιας που το ανέφερα γιατί η «έχει πολύ κόσμο μπόχα» μυρίζει το ίδιο βρωμερά ασχέτου μέσου που τη βιώνεις; Τέλοσπάντων συνεχίζω. Αν και το χρησιμοποιώ για μικρές αποστάσεις είναι αξιοσημείωτη η συμπεριφορά των άλλων επιβατών μέσα σε αυτό. Ναι βαριέμαι μέσα στο βαγόνι και έτσι παρατηρώ τους γύρω μου…

Πλάκα έχουν όσοι διαβάζουν μέσα στο μετρό. Προχτές καθόμουν δίπλα σε ένα μπάρμπα (55 πατημένα και βάλε) ο οποίος διάβαζε κάτι στο ipad του. Τον βλέπω και αμέσως σκέφτομαι «Μπράβο το μπαρμπάδι!ipad;!» Γυρίζω με τρόπο πάντα να δω τι διαβάζει και κρύβει την οθόνη λες και δίναμε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο κι αν αντέγραφα θα τον περνούσα στα μόρια και θα έπαιρνα την θέση του στο ΑΕΙ «Ελλάδα, πώς να γίνετε άνεργοι σε 5 χρόνια». Τεσπά μεγάλος άνθρωπος ήταν έχει τα κολλήματα του.

Συνήθως διαβάζω λίγο στα κλεφτά καμιά σειρά από βιβλίο (κανονικό) που διαβάζει κάποιος γύρω μου ή κανά τίτλο από εφημερίδα. Στα ipad δεν το έχω ακόμα φαίνεται. Το ενοχλητικό πάντως με το διάβασμα στο μετρό είναι οι «και καλά διαβάζω ο διανοούμενος». Νεαρός έχει μπει στο βαγόνι και κάθεται απέναντι μου. Έχω ακόμα καμιά 5αρια στάσεις μέχρι να κατέβω όποτε τον χαζεύω. Μέχρι να ξεκινήσει το μετρό έχει βγάλει από μια τσάντα που δεν είχα προλάβει να δω ένα χοντρό εμφανώς πολυδιαβασμένο κι ελαφρώς σκισμένο βιβλίο κι αρχίζει την ανάγνωση. Είμαι απέναντι και δεν μπορώ να κλέψω μια-δυό αράδες του περιεχομένου κι έτσι προσπαθώ να δω τον τίτλο.. «όταν έκλαψε ο θεός» ή κατι παρόμοιο δεν θυμάμαι ακριβώς. Όλη η κουλτούρα μαζεμένη απέναντι μου..Το παιδί μοιάζει να είναι πολύ αφοσιωμένο στο βιβλίο του μόνο που όταν φτάνουμε στην επόμενη ακριβώς στάση (για όσους δεν γνωρίζουν άντε να είναι το πολύ 2 λεπτά η διαδρομή από τον ένα σταθμό στον άλλο) τον βλέπω να κλείνει το βιβλίο του και να κατεβαίνει! Όπα ρε μεγάλε! Για 2 λεπτά δουλειά δεν άντεχες χωρίς το βιβλιαράκι σου; Ποιος είσαι; Από αυτόν έφτιαξα μια κατηγορία επιβατών τους «ΒιβλιοΜετροΚάγκουρες». Δεν διαφωνώ με το διάβασμα στο μετρό να εξηγηθώ, διαφωνώ με όσους επιδεικνύουν το είναι τόσο γαμάτοι που διαβάζουν φιλοσοφία μέσα στο μετρό. Ειδικά για μια στάση!

Σχεδόν όλοι άντε να πω οι περισσότεροι ακούνε μουσική από το κινητό τους/mp3/mp4/ipod ή ότι άλλο έχουν πάνω τους. Ακόμα κι εγώ το κάνω αυτό αν και μερικές φορές δεν ακούγεται τπτ λόγω του θορύβου του τρένου. Η μουσική θα έλεγα είναι η αγαπημένη απασχόληση του κοινού του μετρό. Μόνη ένσταση εδώ κάτι πιτσιρίκια που ακούνε μεταλλοτράγουδα μια σκάλα πιο πάνω από το maximum της έντασης του player τους με αποτέλεσμα το συγκεκριμένο βαγόνι να μοιάζει με alternative metal bar χωρίς τις μπύρες. Έχουν όμως το γούστο τους δε λέω!

Άλλη αγαπημένη μου ασχολία στο μετρό.. Χαζεύω τα παπούτσια των επιβατών. Αθλητικά και μη, καθαρά και λιγότερο καθαρά, καινούρια, παλιά, μοδάτα και σιχαμένα όπως και οι άνθρωποι έτσι και τα παπούτσια. Για κάποιο διάστημα έπαιζα κι ένα παιχνίδι.. Κοιτώντας το παπούτσι να μαντεύω τι στυλ ντυσίματος έχει αυτός που το φοράει. Όταν είδα αθλητικό με κολάν και μίνι φούστα, μεγάλη ζώνη για μπλούζα και αδιάβροχο εκεί το άφησα το παιχνίδι αυτό. Πάντως από το παπούτσι καταλαβαίνεις πολλά για τον διπλανό σου, χωρίς να θέλω να γίνω απόλυτη σε αυτό. Είναι μια ευχάριστη βλακειούλα για να περνά η ώρα μου.

Άντε και μπήκες στο μετρό, έκανες τη διαδρομή σου και έφτασες στον προορισμό σου.. Τώρα αρχίζει η μάχη. Γενικά η Αθήνα είναι η πόλη του τρεξίματος. Για τη δουλειά, για τον καφέ, για το παιδί, για τα μαγαζιά για για για…. Όλη μέρα είσαι στην τσίτα και στο τρέξιμο. (οι άλλοι αυτά εγώ ακόμα χαλαρά είμαι και ευτυχώς δηλαδή). Με το βγαίνεις από το βαγόνι παρατηρείς μια ορδή ανθρώπων να τρέχουν με μανία στις κυλιόμενες σκάλες. Υπάρχει και ένα 1% που πάει στις κανονικές σκάλες αλλά αυτοί ποτέ δεν τρέχουν οπότε δεν πιάνονται. Οι κυλιόμενες σκάλες έχουν τον δικό τους άγραφο νόμο. Δεξιά πάνε όσοι θα ανέβουν κανονικά με τη σκάλα και όσοι «βιάζονται» πάνε αριστερά κι αρχίζουν τις προσπεράσεις ανεβαίνοντας 2-2 τα σκαλιά μαζί με τη σκάλα.

Προσωπικά κάθομαι στη μέση του σκαλιού όταν δεν έχει κόσμο εδραιώνοντας την προσωρινή κατάκτηση του σκαλοπατιού μέχρι να το αφήσω, διαφορετικά κάθομαι δεξιά. Επίσης προτιμώ να αφήνω 1 σκαλί κενό μπροστά μου για να μην νιώθω ότι είμαι πάνω στον πισινό του μπροστινού μου, γιατί θέλω τον αέρα μου και τον χώρο μου και κυριότερο γιατί μπορώ. Έτσι λοιπόν εκνευρίζομαι όταν κάποιος/α που ανεβαίνει από αριστερά βλέπει το κενό σκαλί και έρχεται και μπαστακώνεται μπροστά μου, ή για την ακρίβεια μπαίνει σφήνα στο προσωπικό κενό μου. Γιατί ρε φίλε το κάνεις αυτό μου λες; Αφού βιάζεσαι τράβα αριστερά και βγες πρώτος από την κυλιόμενη μπας και πάρεις και κανά βραβείο για το κατόρθωμα σου. Τι κερδίζεις μπαίνοντας μπροστά μου; 2 σκαλιά περισσότερα; Το οξυγόνο μου; Την ικανοποίηση πως μπήκες μπροστά στην EviRules; Ή παίρνεις ποσοστά από τον ψυχολόγο μου; Έλεος! Οι περισσότεροι που μπαίνουν σφήνα όταν φτάνουμε στην κορυφή και αφήνουμε τη σκάλα περπατάνε αργά και βασανιστικά μπροστά σου λες και το κάνουν επίτηδες, λες και δεν τους θαύμασες αρκετά στην κυλιόμενη. Διάλεξε φιλαράκι ή βιάζεσαι και τρέχεις λες και σε κυνηγάνε σαν λαγό την κυνηγετική περίοδος ή πας αργά στο δρόμο που χάραξε η χελώνα σε γνωστό μύθο. Μη τα θες όλα δικά σου/.

Το μετρό έχει και την δική του παραοικονομία. Πέραν του δεν πληρώνω εισιτήριο και κάνω βόλτες τζάμπα με το μετρό γιατί ποτέ δεν θα με πιάσουν, μεγάλη μόδα είναι το «αφήνω εισιτήριο για τον επόμενο». Καλή φάση, μου έτυχε 2 φορές κ έχω αρχίσει να τα αφήνω κι εγώ που και που τα εισιτήρια. Εκτός από σταθμούς που έχει πρεζόνια κτλ.. Εκεί ναι και εγώ τρέχω. Αν και είναι άκακα τα περισσότερα μέσα στους σταθμούς. Τα άλλα από έξω είναι τα άσχημα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..

Όλα τα'χε η μαριορή....

..το twitter της έλειπε!Ναι ναι ναι υπέκυψα στην μητρική πίεση και τον κοινωνικό κατατρεγμό και έφτιαξα λογαριασμό στο twitter.Για του λόγου το αληθές μάλλον ενεργοποίησα ξανά τον λογαριασμό μου που είχα φτιάξει παλιάαα που δεν θυμάμαι και γιατί..Στο θέμα μας όμως, με λένε Εύη έχω twitter και είμαι καλά! Είμαι κλασσικό παράδειγμα άσχετου κριού που δεν ξέρω να το χρησιμοποιώ καν το twitter(και με ψιλόαγχώνει η εκμάθηση του, ναι παρολαύτα έχω τελειώσει πληροφορική τρομάρα μου!)

Άντε και το έφτιαξα...Τι γράφουμε εκεί παίδες;New tweet: evirules is completly cluesless about twitter!Another tweet: evirules just did her laundry! Μιλάμε έρχονται μέρες δόξας όχι αστεία!

Στα γενικά μου..Ακόμα το παίζω άνεργη από επιλογή (χαχαχα τρελό lol αυτό που μόλις είπα!ωραία ιδέα για το επόμενο μου tweet :P ), αντιμέτωπίζω τα ιστορικά πλέον mummy issues μου και όπως πάντα ευτυχώς υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι στη ζωή μου που βοηθούν όσο δεν φαντάζονται τους ψυχαναγκασμούς μου. Thanks guys!

Αν έχεις λοιπόν ελεύθερο απόγευμα αγαπητέ αναγνώστη και διάθεση να ασχοληθείς με τα κομπλεξικά μου...evirules και στο twitter!Κι αμα στείλεις και κανα οδηγό χρήσης θα ανέβεις περισσότερο στην εκτίμηση μου. Come on let's tweet again! (που θα'λεγε και ο βασιλιάς στις μέρες μας)

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Σηκώνομαι το πρωί και νιώθω μια μίνι παράλυση στο λαιμό μου.Κάνω να γυρίσω ακούγεται ένα κράκ και μένω εκεί..Καταραμμένη γιόγκα....Όχι τπτ άλλο έχουν απεργία και τα φαρμακεία και δεν έχω μυοχαλαρωτικά.. :'(

Μάντεψε ποιος

Μπορείτε να μαντέψετε ποιός δεν έχει δουλειά, είναι μέσα στα νεύρα και έχει ακόμα πονόδοντο;;Και καλά για το πρώτο δεν μπορώ να κάνω κάτι άμεσα, το δεύτερο είναι αποτέλεσμα του πρώτου εν μέρει και άστατης ερωτικής ζωής όπου πάλι δεν μπορώ να κάνω κάτι,θα μου πείς γιατί να μην κάνεις κάτι για το τρίτο;

Μισώ τους οδοντιάτρους όσο τίποτα άλλο.Κι είμαι γενικά σε φάση νεύρων και αναδιπλώσεων οπότε ξεσπάω υποφέροντας τον πονόδοντο μου.Κουλό αλλά welcome to EviLand..Τουλάχιστον έχει ακόμα ουζάκια..Είπαμε άλλαξα δεν έπαθα μετάλλαξη :)

Ο (οδοντο)Γιατρός μου κι εγώ

Πολλές ιστορίες τρόμου ξεκινάνε σε ένα οδοντιατρείο....Πόσο μάλλον όταν έχεις παθολογικό φόβο για τον εν λόγω χώρο.Γνωστή για το φόβο μου λοιπόν,για μια ακόμα φορά γράφω για την λατρεία μου,τους οδοντίατρους.

Το κακό ξεκίνησε κάπου παλιά παλιά πίσω όταν ήμουν πιτσιρίκα. Η οικογενιακή γιατρός μας τότε ήταν μια εμ δεν την λες και συμπαθητική ιατρός που είχε περίεργα γούστα. Την έβρισκε η γυναίκα να σου κάνει σφράγισμα χωρίς ένεση γιατί "σιγά που πονάει μωρέ" και γιατί "ο πόνος είναι φίλος μας". Βάλτε στα τρομαχτικά + τις ατελείωτες όπερες που έπαιζαν από πίσω έτσι για να καλύτπουν τις δικές μου τσιρίδες και την τρομαχτική όψη μιας γαλάζιας ουρανί χειρουργικής μάσκας να έρχεται κατά πάνω σου. Το έχεις; Αυτή ήταν η πρώτη μου οδοντίατρος. Και μπορεί να ήμουνα μικρή αλλά ένιωθα ένα σαδιστικό χαμόγελο ικανοποίησης πίσω από την ουρανί μάσκα της κάθε φορά που δεν μου έκανε ένεση.

Ευτυχώς πέρασε μια μεγάλη περίοδος στη ζωή μου που δεν χρειάστηκα να πατήσω σε οδοντιατρεία. Μέχρι μερικά χρόνια πίσω 1-2 περίπου που χρειάστηκε να κάνω μια απονεύρωση..Δεν έχω παράπονο πιστεύω πόνεσα το λιγότερο δύνατο. Για σένα που αναρωτιέσαι αναγνώστη μου όχι δεν πήρα στην σατανική οδοντίατρο με την ουρανί μάσκα. Η τύχη (???), το έφερε έτσι που εκείνη την περίοδο ζούσα στην πρωτεύουσα της Ηπείρου τα -δεν συμπληρώνω επίθετα γιατί δεν είμαι αμερόληπτη- Ιωάννινα. Μην έχοντας ιδέα από τα hot οδοντιατρικά στέκια εκεί αναγκάστηκα να καταφύγω σε διάφορους αλγόριθμους για να επιλέξω έναν στην τύχη γιατρό και να πάω. Το πρώτο και βασικό κριτήριο ήταν το φύλο. Ήθελα αποκλειστικά να είναι άντρας. Πριν με κράξουν οι φεμινιστικές οργανώσεις έχω να πω πως μετά την καταπληκτική μου εμπειρία με την ουρανί μάσκα δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναπατήσω σε γυναίκα οδοντίατρο, χωρίς να θεωρώ τις γυναίκες οδοντιάτρους λιγότερο ικάνες. Αλλά σκέψου με πόσους τρόπους μπορεί να σε κάνει μια γυναίκα να πονέσεις.Πολλαπλασίασε επι 10 και πρόσθεσε και μπόνους τον τροχό. Δεν πας απλά.

Anyway στο θέμα μας..Επιλέγω άντρα οδοντίατρο.Ποιόν όμως;;Θυμάμαι είχα κάνει λίστα με ονόματα,οδούς κ εντυπώσεις απο το κτήριο και το ιατρείο. Γιατί εννοείται έκανα και εξερυενητικές τσάρκες. Τι έτσι γουρούνι στο σακί; Τελικά επέλεξα γιατρό με βάση το κριτήριο της τοπικότητας ένα πολύ πολύ χρήσιμο κριτήριο τελικά. Πρώτη φορά το διάβασα όταν έδινα δίκτυα υπολογιστών και το οποίο λέει "Σύμφωνα με την τοπικότητα του χώρου τα δεδομένα με γειτονικές διευθύνσεις συνήθως αναφέρονται συχνότερα μέσα σε ένα πρόγραμμα." Με απλά λογάκια ότι χρησιμοποιείται πιο πολύ είναι αυτό που συνήθως είναι πιο κοντά σου.Έτσι πήγα στον οδοντίατρο που ήταν στο απέναντι κτήριο από το σπίτι μου μιας και η βεράντα μου είχε πρώτο τραπέζι πίστα σε σφραγίσματα και απονευρώσεις καθώς το παράθυρο του δεν είχε κουρτίνα. (μαντέψατε γιατί είχα κλειστά παντζούρια έτσι;;) Εκτός αυτού είχε και άλλα ατού ο συγκεκριμένος γιατρός. Είχε τηλεόραση στο ταβάνι! Εντυπωσιακή αλλαγή απο την όπερα δε βρίσκετε; Και το σημαντικότερο όλων...Ο άνθρωπος έκανε και ενέσεις! Έτσι πέρασα και τη δοκιμασία της απονεύρωσης τότε και έχω να πω ένα μεγάλο εύγε σε αυτόν τον καταξιωμένο επιστήμονα.

Μετά λοιπόν την ιστορική αναδρομή φτάνω στο σήμερα. 3 μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος με πιάνει πόνος στο δόντι. Να μην μπορώ ντιπ που λεν και στο χωριό μου. Έλα όμως που είμαι τρίκαλα και η μόνη μου επιλογή εδώ είναι η ουρανί μάσκα. Αρχίζω τηλ στους φίλους μου εδώ. Σε ποιον γιατρό πάνε, αν κάνει ενέσεις, αν ακούει όπερα κτλ... Τρώω μια απογοήτευση καθώς τέτοιες μέρες οι περισσότεροι οδοντίατροι κάνουν σκι στο GSTAAD βλέπε εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Gstaad και η απογοήτευση μεγαλώνει εκθετικά καθώς η μόνη διαθέσιμη επιλογή που βρίσκω είναι η ουρανί μάσκα...Εκεί που είμαι έτοιμη να πάρω αμάξι και να την κάνω για Γιάννενα μπας και είναι εκεί ο θεός της απονεύρωσης, με στέλνει μια φίλη παιδική στον δικό της οδοντίατρο που είχε μιλήσει και ήταν στο ιατρείο του. Σύμφωνα με τα κριτήρια μου το μόνο που έπεσε μέσα ήταν το φύλο, άντε και λίγο το ιατρείο που όσο περίμενα απέξω βρήκα ένα βιβλίο με μύθους και παραδόσεις της Θεσσαλίας και σχεδόν είχα ξεχάσει γιατί ήμουνα εκεί. Στο προκείμενο όμως. Θετικό που ο τύπος έκανε ένεση.Δεν κατάλαβα τίποτα. Ένα ακόμα θετικό ήταν η σιωπή του.Μιλάμε ο άνθρωπος ήταν τάφος.Λες και το δόντι μου ήταν μυστικό του κράτους και εγώ ήμουν ο κατάσκοπος και δεν έπρεπε να ξέρω τι γίνεται εκεί μέσα. Μπορεί να μην είχε τηλεόραση στο ταβάνι αλλά είχε κάτι σημαντικότερο. Ίσως το πιο σημαντικό τελικά για έναν οδοντίατρο.Ταχύτητα!Μιλάμε για τον Σουμάχερ των σφραγισμάτων.Πότε έκτασα πότε σηκώθηκα δεν το κατάλαβα καν! Και σε συνδυασμό με το ότι δεν πόνεσα η μέρα ήταν πολύ σούπερ!

Είχε και ένα-δύο αρνητικά βέβαια..Καταρχήν φορούσε γυαλιά.Σου φαίνεται περίεργο που είναι στα αρνητικά αυτό;Τα γυαλιά του έφτιαχαν μια πρώτης τάξεως παραμορφωμένη σκηνή και όλα τα τρομαχτικά εργαλεία και όλα αυτά που σφήνωνε εκεί μέσα φαίνοντουσαν ακόμα πιο τρομαχτικά. Λύση στο πρόβλημα; Κλειστά ματάκια! Άσε που δεν βλέπεις και το ένοχο επικριτικό βλέμμα του όσο δουλεύει "Πωπω ρε παιδί μου τι χάλι είναι αυτό εδώ μέσα.30 χρόνια οδοντίατρος τέτοια κουφάλα δεν ξανάδα." Ή ότι άλλο σκέφτεται ένας οδοντίατρος σε εκείνη την δημιουργική στιγμή.Ελάττωμα Νο2 : και πάλι δεν το λες ελάττωμα που να σε απωθεί. Ο κυριούλης σήμερα είχε δυο μαύρες τρίχες που ξεχώριζαν από τα φρύδια του κατά πολύ -αφού το πρόσεξα εγώ!φαντάσου-. Δεν με ενοχλούσε ούτε καν μέχρι που έκανα τη σκέψη ότι μοιάζουν με κέρατα απο διαβολάκι,ήταν και αντιδιαμετρικά τα σκασμένα! Τότε στιγμιαία το ιατρείο γέμισε φλόγες η μάσκα του έγινε κόκκινη και ακούσα μια φώνη "Μουχαχαχαχα τώρα θα πληρώσεις για τους κουραμπιέδες που έφαγες χτες κουφαλίτσα". Έκλεισα τα μάτια μου και όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό τους!Φυσικά και οι οδοντίατροι παραμένουν οι πιο τρομαχτικοί γιατροί για μένα και εξακολουθώ να λέω όλοι οι γιατροί καλοί είναι αλλά να παραμένουν αχρείαστοι.

Βέβαια όλα αυτά τα λέω υπό την επήρεια νάρκωσης. Το ενδιαφέρον ξεκινά όταν περάσει η επίδραση του φαρμάκου. Εκεί θα κριθεί το μέλλον του γιατρού. Γιατί ένα κλασσικό χαρακτηριστικό της φυλής των οδοντιάτρων είναι οι πολλαπλασιαζόμενες επισκέψεις. Θα πας για ένα πραγματάκι και θα σου βγούν άλλα 10 από πίσω. Μη χαμογελάς επικριτικά έχει συμβεί και σε εσένα.

Καλή Χρονιά να έχουμε και μακριά από οδοντιάτρους!

Ευτυχία;; Φτου φτου σκόρδα!

Αχ..!Η ζωή μπορεί να γίνει όμορφη! Τι κι αν δεν έχουμε δουλειά, τι κι αν δεν έχουμε λεφτά (θα μου πεις πότε είχαμε;;) τι κι αν ο έρωτας της ζωής μας επιμένει να κρύβεται και να μας γλυστράει μέσα από τα χέρια μας;

Το σημαντικό είναι να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας. Τελευταία έχω συμφιλιωθεί με τα λάθη που έκανα στο παρελθόν, τα φύλαξα κάπου μέσα μου και συνεχίζω. Η αυτογνωσία μπορεί να σε ελευθερώσει σε απίστευτο σημείο. Κι άμα νιώθεις ελεύθερη τότε είναι που αρχίζεις να ζείς. Ακόμα και η καθημερινή μου ρουτίνα έχει άλλο χρώμα. Είναι πιο χαρούμενη. Είναι μια όμορφη περίοδος στη ζωή μου και ένιωσα την ανάγκη να την μοιραστώ με τον κόσμο.

Ευχαριστώ Ζωή που μου χαμογέλασες έστω κι αν είναι για λίγο. Αυτές οι γεμάτες στιγμές που έζησα και ζώ τις τελευταίες βδομάδες είναι ένας πολύ καλός λόγος να αλλάξω κι εγώ, ελπίζω προς το καλύτερο.

Φιλιά σε όλους σας!

Chapter 3

Σκέφτομαι αρκετή ώρα πως να ξεκινήσω το ποστ που έχω στο μυαλό μου να κάνω εδώ και μέρες.

Γράφω,ξαναδιαβάζω,σβήνω.Ξαναγράφω, ξανασβήνω...

Οκ το έχω. Είμαι ενθουσιασμένη. Έκανα το βήμα που ήθελα και που τόσο καιρό δεν ήξερα ότι ήταν αυτό τελικά που έλειπε. Όχι ότι ήμουν καλά και πριν. Καλά σχετικό είναι αυτό τώρα. Μέσα σε μια βδομάδα έχω πάρει όσες ώριμες αποφάσεις δεν πήρα εχμμ τον τελευταίο χρόνο;;

(80% αυτοσαρκασμός,20% αλήθεια). Άλλαξα πόλη, άλλαξα δουλειά, άλλαξα σπίτι, άλλαξα μυαλό και βασικά άλλαξα τα πάντα. Οι αλλαγές πάντα είναι για το καλύτερο λένε. Είμαι ήδη στην αρχή και νιώθω την αλλαγή μέσα μου. Είμαι πιο κοντά στην Εύη που θέλω να είμαι. Υπάρχει ξανά το φυσικό χαμόγελο στα χείλη μου που είχε χαθεί κάπου εκεί στα 15 μου...

Δεν ξέρω πως να περιγράψω αυτό που συμβαίνει την τελευταία εβδομάδα. Είναι απλά μαγεία.

Κόσμε πάρε τα μέτρα σου, Έρχομαι !

Οι 10 πιο συχνές ερωτήσεις τις τελευταίας δεκαετίας

Εσωτερικές αναζητήσεις και μεταφυσικές ανησυχίες βρίσκονται στην κορυφή των ερωτήσεων ενός δισεκατομμυρίου χρηστών της Ask, ενός εκ των μεγαλύτερων μηχανών αναζήτησης όπου οι χρήστες ρωτούν για το οτιδήποτε: από το πώς θα φτιάξουν μακαρόνια με κιμά, μέχρι το αν υπάρχει Θεός.Εσωτερικές αναζητήσεις και μεταφυσικές ανησυχίες βρίσκονται στην κορυφή των ερωτήσεων ενός δισεκατομμυρίου χρηστών της Ask, ενός εκ των μεγαλύτερων μηχανών αναζήτησης όπου οι χρήστες ρωτούν για το οτιδήποτε: από το πώς θα φτιάξουν μακαρόνια με κιμά, μέχρι το αν υπάρχει Θεός.

Η Ask δημοσίευσε τη Δευτέρα (20/9) την έρευνα της για τις 10 δημοφιλέστερες ερωτήσεις των αναγνωστών την τελευταία δεκαετία. Ανάμεσα τους, ποιο το Νόημα της Ζωής (σ.σ. εδώ όποιος έχει δει την ταινία “Γυρίστε το Γαλαξία με ωτοστόπ”, μπορεί και να ξέρει την απάντηση...), τι είναι η αγάπη, αλλά και τι απέγινε ο... Τόνι Σοπράνο, από την δημοφιλέστατη σειρά Sopranos, που άφησε το τηλεοπτικό κοινό με το στόμα ανοιχτό στο τελευταίο επεισόδιο.

Το site δέχεται περίπου 16.000.000 ερωτήσεις το μήνα, αλλά οι ιθύνοντες παραδέχονται ότι πολλές από αυτές τους φέρνουν σε αμηχανία.

Οι 10 πιο συχνές ερωτήσεις τις τελευταίας δεκαετίας είναι:

1.Ποιο είναι το νόημα της ζωής;

2.Υπάρχει Θεός ;

3.Οι ξανθιές διασκεδάζουν περισσότερο;

4.Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να χάσεις βάρος;

5.Υπάρχει κανείς εκεί έξω;

6.Ποιος είναι ο πιο διάσημος άνθρωπος του πλανήτη;

7.Τι είναι η αγάπη;

8.Ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας;

9.Τελικά, ο Τόνι Σοπράνο πέθανε;

10.Πόσο θα ζήσω;

πηγή: cosmo.gr

>>> Τελικά έχουμε πολύ πλάκα ως άνθρωποι..Στην ίδια λίστα που αναρωτιόμαστε για το Θεό και την αγάπη , αναρωτιόμαστε για τις ξανθιές και τον Τόνυ Σοπράνο!!!

Καλοκαίρι τέλος..

Τελευταία μέρα καλοκαιριού...Τελευταίο μισάωρο καλοκαιριού....Αύριο Σεπτέμβριος και φθινόπωρο και υποχρεώσεις και......Ούφ πανάθεμά σε καλοκαίρι πάλι τελείωσες.....

Οι σχέσεις είναι σαν τα παντελόνια

Ω ναι είναι αλήθεια..Σκέψου το λίγο..Υπάρχουν κοντά παντελόνια,μακρυά παντελόνια,στενά παντελόνια,φαρδυά παντελόνια, παντελόνια με τσέπες ή χωρίς..Μαύρα παντελόνια, άσπρα, χακί, κίτρινα κτλ...Για να μην συνεχίσω με τα σχέδια και τα υφάσματα...Το έπιασες το νόημα πιστεύω.Ναι υπάρχουν πολλά παντελόνια για όλα μα όλα τα γούστα..

Και που κολλάνε οι σχέσεις...;
Ας το πάρω απο την αρχή..

Λοιπόν για να πάρεις ένα παντελόνι, πρώτα βγαίνεις στην αγορά, στα μαγαζιά..Χαζεύεις τις βιτρίνες με το πάσο σου ή ακόμα πας και συστημένος στον "δικό" σου που θα σου δώσει εγγυημένο παντελόνι. Μετά τη βόλτα σου μπαίνεις σε κάποιο μαγαζί και δοκιμάζεις ένα δύο ή περισσότερα παντελόνια. Με δεδομένο το πλήθος των επιλογών σου, το παντελόνι που θα δοκιμάσεις ή θα σου στρώνει, ή θα σου είναι μεγάλο ή θα σε στενεύει ή θα θέλει λίγη προσπάθεια να κουμπώσει..Αν φυσικά είναι στο νούμερο σου,υπάρχει απόθεμα στο σχέδιο που σου άρεσε στη βιτρίνα ή ακόμα και αν μπορεί η τσέπη σου να το σηκώσει οικονομικά.

Στο υποθετικό τώρα σενάριο ότι μετά από όλα αυτά έχεις αποκτήσει ένα νέο παντελόνι...

Στην αρχή το φοράς συνέχεια,όπου και να πας, το προσέχεις μην λερωθεί, το καθαρίζεις με περισσή φροντίδα, κοιτάς το φορεμένο παντελόνι στον καθρέφτη και καμαρώνεις.Και αυτό σε κάνει να νιώθεις καλά για τον εαυτό σου (ναι έτσι είναι). Όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα αλλάζουν. Το χρώμα του ίσως να αρχίζει να ξεθωριάζει, ίσως να πάρεις δύο τρία κιλάκια και να σου είναι πολύ στενό πια (όμως πιστεύεις σε αυτό το παντελόνι και κάνεις την απαραίτητη δίετα να συνεχίσει να σου είναι άνετο),ίσως να έχει φύγει απο τη μόδα το παντελόνι και να είναι πιο "in" η φούστα..(!). Υπάρχει και η περίπτωση να σου έχει σκιστεί το παντελόνι ή ακόμα να το έχεις σκίσει και απο μόνος σου γιατί πίστευες πως έτσι σου πάει καλύτερα.Όπως και να έχει,αρχίζεις να κοιτάς τα παντελόνια των άλλων.Ακόμα και αν δεν το παραδέχεσαι,σιγά σιγά περνάς και απο καμιά βιτρίνα και ρίχνες μερικές δήθεν αδιάφορες ματιές στα νέα διαθέσιμα παντελόνια..Αυτό δε σημαίνει πως το δικό σου παντελόνι δε σου είναι άνετο πια ή δε σου προσφέρει όλα αυτά που ζητούσες όταν το αγόραζες..Απλά δε θέλεις να έχεις μόνο ένα παντελόνι στη ζωή σου (και ναι και αυτό είναι αλήθεια).Και κάπου εκεί και αρκετές φορές με την προτροπή των φίλων σου, αγοράζεις νέο παντελόνι...Κι αρχίζει όλο αυτό πάλι απο την αρχή..

Μένει όμως ένα ερώτημα αναπάντητο...Τι κάνεις με το παλιό σου παντελόνι τώρα;; Οι περισσότεροι το πετάνε, μερικοί το χαρίζουν σε άλλους και μερικοί το κρατάνε θαμμένο στο πίσω μέρος της ντουλάπας τους σαν ανάμνηση..Υπάρχει φυσικά και η κατηγορία που το κάνει ξεσκονόπανα για το σπίτι...(δεν είναι και πολύ ευχάριστο αυτό για το παλιό παντελόνι αλλά ποιός είπε πως η ζωή είναι ευχάριστη;).Κακά τα ψέματα μας αρέσει να φοράμε το νέο παντελόνι αν και μερικές φορές νοσταλγούμε το ύφασμα του παλιού μας παντελονιού.. Μέχρι να παλιώσει και αυτό ή να βρούμε κάποια δικαιολογία και να το αντικαταστήσουμε και αυτό για να ξεκινήσει νέος κύκλος.

Τελικά ποιό το νόημα όλων αυτών; Γιατί να αγοράσω το αρχικό παντελόνι μιας και είναι προδιαγεγραμμένο το μέλλον του;

Και εδώ υπάρχουν πολλές απαντήσεις..Η βασικότερη είναι πως έχω ανάγκη ένα παντελόνι. Δε μου αρέσει να κυκλοφορώ γυμνή, ή να μένω στο κρύο χωρίς προφύλαξη, χωρίς κάτι να με ζεσταίνει..Ακόμα μπορεί να μην μου αρέσει το παντελόνι σαν αντικείμενο αλλά να απολαμβάνω την βόλτα στα μαζαγιά και τη διαδικασία απόκτησης παντελονιού. Ή μπορεί να κάνω συλλογή και να περιφανεύομαι για τα πόσα πολλά παντελόνια έχω.Ή μπορεί να θέλω ένα παντελόνι γιατί είναι πολύ ακριβό για μένα και δε μπορώ να το αποκτήσω..Ή..
(και πάει λέγοντας...).

Σημείωση: Βέβαια ακόμα και εδώ υπάρχουν εξαιρέσεις..Κάποιος δε θέλει να φοράει παντελόνια ή θέλει να φοραέι φούστες ή ακόμα και τίποτα.Όλα είναι ανοιχτά..Το σύνηθες πάντως είναι να θέλω ένα παντελόνι.

Και αφού τα ξεκαθάρισα όλα αυτά, κλείνω να πάω για ψώνια...

Special thanks to kouts για την έμπνευση :)

Μισώ τα Γιάννενα,την κωλοσχολή μου και το κωλοπανεπιστήμιο
Μισώ ΟΛΟΥΣ τους δασκάλους-καθηγητές-παιδαγωγούς
Μισώ την μόρφωση, τους μορφωμένους και τους "μορφωμένους"
Μισώ όλες τις μαλακίες που πρέπει να ανέχεσαι και να λες και ευχαριστώ κίολας για να
έχεις το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος
Μισώ τον κωλοπλανήτη που ζώ και έχει 1599 νόμους και κανόνες που πρέπει να τηρείς για να
είσαι "σωστός"
Μισώ που με κοροειδέυουν μέσα στα μούτρα μου και ακόμα πιο πολύ μισώ τον εαυτό μου που το ανέχεται γιατί με μάθανε πως αυτό είναι που χρειάζομαι
Μισώ την κωλοχώρα όπου ζω γιατί πάντα ότι και να κάνεις δεν είναι πότε αρκέτο.ΠΑΝΤΑ ένα λαμόγιο θα βρεθεί να σου αποδείξει γιατί ο δικός του τρόπος είναι καλύτερος
Μισώ που όλοι ξέρουμε την αλήθεια και όλοι την ανεχόμαστε γιατί έχουμε ένα προσωπικό βόλεμα κάπου
Μισώ που γεννήθηκα σε αυτή την εποχή...Ή μάλλον μισώ που γεννήθηκα.\
Μισώ τον κάθε μαλάκα,εξυπνιάκια που φιλάει κατουρημένες ποδιές και μετά στο παίζει και έξυπνος απο πάνω που εσύ δεν μπόρεσες να τον φτάσεις σε "μαγκιά"

Μισώ τα πάντα σε αυτή την εκφυλισμένη, ψεύτικη εικόνα χώρας-πόρνης που με κρατάει εδώ για να συνεχίσω το εμετικό της μέλλον..

ΩΣ ΕΔΩ!!!ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΣΑΣ!!ΔΕ ΤΟ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΑΛΛΟ!!!ΦΕΥΓΩ ΚΑΙ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΕΣ!